Definisie
Sirkulerende voorsiening is die totale hoeveelheid van ’n cryptocurrency wat tans in die hande van die publiek is en vrylik tussen wallets en exchanges kan beweeg. Dit sluit tokens uit wat gesluit, gereserveer of andersins nie vir verhandeling beskikbaar is nie, soos span-geslote toekennings of sekere vesting-kontrakte. Hierdie konsep word dikwels saam met markkapitalisasie gebruik, waar markkapitalisasie bereken word deur die sirkulerende voorsiening met die huidige tokenprys te vermenigvuldig. In tokenomics help sirkulerende voorsiening om aan te dui hoeveel van ’n token werklik die mark op enige gegewe oomblik beïnvloed.
Sirkulerende voorsiening kan oor tyd verander namate nuwe tokens geskep word deur meganismes soos mint of verwyder word deur meganismes soos burn. Dit verskil van die maksimum of volledig verwaterde hoeveelheid tokens wat ooit kan bestaan, wat soms in FDV-berekeninge weerspieël word. Omdat dit slegs fokus op tokens wat tans aktief in die mark is, is sirkulerende voorsiening ’n kernverwysingspunt om te verstaan hoe skaars of volop ’n token op hierdie oomblik is. Dit bied ’n momentopname van die lewendige voorsieningsdinamika wat pryse en likiditeit beïnvloed.
Konteks en Gebruik
In die praktyk is sirkulerende voorsiening ’n kernmaatstaf wat oor DeFi-platforms, data-dashboarde en ontledingsnutsgoed gebruik word om die lewendige toestand van ’n token se beskikbaarheid te beskryf. Dit staan sentraal in tokenomics-besprekings, aangesien besluite oor locking, vrystelling, mint of burn-gebeurtenisse direk beïnvloed hoeveel voorsiening in sirkulasie is. Wanneer dit met markkapitalisasie gekombineer word, help sirkulerende voorsiening om ’n token se huidige waardasie te raam relatief tot hoeveel eenhede werklik in die mark is. Wanneer dit vergelyk word met syfers wat vir FDV gebruik word, kan dit ook die verskil uitlig tussen vandag se aktiewe voorsiening en die totale voorsiening wat moontlik in die toekoms beskikbaar kan word.