Ορισμός
Η επιφάνεια επίθεσης (attack surface) είναι το συνολικό σύνολο διεπαφών, στοιχείων και αλληλεπιδράσεων μέσω των οποίων ένας επιτιθέμενος μπορεί να προσπαθήσει να ενεργοποιήσει ένα exploit εναντίον ενός συστήματος. Στα περιβάλλοντα blockchain (blockchain) και smart contract, αυτό περιλαμβάνει όλες τις εξωτερικά προσβάσιμες συναρτήσεις, τα σημεία εισόδου του πρωτοκόλλου, τις εξαρτήσεις και τις ροές δεδομένων που θα μπορούσαν να καταχραστούν ώστε να αλλοιώσουν την αναμενόμενη συμπεριφορά. Η έννοια αυτή χρησιμοποιείται για να εκτιμηθεί πόσο εκτεθειμένο είναι ένα πρωτόκολλο, ένα smart contract ή η υποστηρικτική υποδομή σε κακόβουλη δραστηριότητα. Μια μεγαλύτερη ή πιο σύνθετη επιφάνεια επίθεσης γενικά υποδηλώνει περισσότερες πιθανές διαδρομές για παραβίαση, ακόμη κι αν δεν περιέχουν όλες πραγματικές ευπάθειες.
Στα crypto συστήματα, η επιφάνεια επίθεσης εκτείνεται σε on-chain και off-chain στοιχεία που αλληλεπιδρούν με ένα smart contract ή πρωτόκολλο. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει συναρτήσεις του contract, μηχανισμούς αναβάθμισης, ροές oracle, διαχειριστικά κλειδιά και διασυνδέσεις μεταξύ contracts ή μεταξύ αλυσίδων (cross-chain). Καθένα από αυτά τα στοιχεία μπορεί να εισάγει πρόσθετες παραδοχές και όρια εμπιστοσύνης, αυξάνοντας τον αριθμό των τρόπων με τους οποίους ένας επιτιθέμενος μπορεί να προσπαθήσει να υπονομεύσει τις εγγυήσεις ασφάλειας. Η κατανόηση της επιφάνειας επίθεσης είναι επομένως κεντρική για την αξιολόγηση του συστημικού κινδύνου και την ιεράρχηση των αμυντικών μέτρων.
Πλαίσιο και Χρήση
Οι ειδικοί ασφάλειας και οι auditors χρησιμοποιούν τον όρο επιφάνεια επίθεσης (attack surface) για να περιγράψουν το εύρος όσων πρέπει να αναλυθούν κατά τη διάρκεια ενός security audit ενός blockchain πρωτοκόλλου ή ενός smart contract. Η χαρτογράφηση της επιφάνειας επίθεσης περιλαμβάνει τον εντοπισμό όλων των πιθανών σημείων εισόδου και αλληλεπιδράσεων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε exploit, συμπεριλαμβανομένων πιο λεπτών συμπεριφορών όπως μοτίβα reentrancy ή αλλαγές κατάστασης που καθοδηγούνται από oracles. Αυτή η χαρτογράφηση δεν προϋποθέτει ότι κάθε στοιχείο είναι μη ασφαλές, αλλά αντιμετωπίζει το καθένα ως πιθανό σημείο όπου θα μπορούσε να υπάρχει ένα σφάλμα.
Στον προχωρημένο σχεδιασμό πρωτοκόλλων, η ελαχιστοποίηση και η ενίσχυση της επιφάνειας επίθεσης αποτελεί βασικό στόχο ασφάλειας. Οι σχεδιαστές μπορεί να μειώσουν την εκτεθειμένη λειτουργικότητα, να απλοποιήσουν τη λογική του contract ή να περιορίσουν τις εξωτερικές εξαρτήσεις, ώστε να συρρικνώσουν τον αριθμό των βιώσιμων διαδρομών επίθεσης. Η έννοια της επιφάνειας επίθεσης προσφέρει έτσι μια αφηρημένη, υψηλού επιπέδου θεώρηση για το πόσο περίπλοκη είναι η συνολική στάση ασφάλειας ενός συστήματος και πώς οι αλλαγές στην αρχιτεκτονική, τις διασυνδέσεις ή τη διακυβέρνηση μπορούν να αυξήσουν ή να μειώσουν την έκθεσή του σε εκμετάλλευση.