تعریف
استفادهٔ مجدد از آدرس به معنای ارسال یا دریافت چندبارهٔ رمزارز با استفاده از یک آدرس عمومی یکسان است، بهجای اینکه برای هر بار تراکنش آدرس جدیدی تولید شود. روی بلاکچینهای شفاف مانند بیتکوین، این رفتار یک پیوند دائمی بین تراکنشها ایجاد میکند که میتواند روی زنجیره تحلیل شود. در نتیجه، ناظران میتوانند راحتتر موجودیها، تاریخچهٔ تراکنشها و طرفهای مقابل مرتبط با آن آدرس را به هم ربط دهند. به همین دلیل، استفادهٔ مجدد از آدرس بیشتر بهعنوان یک ریسک امنیتی و حریم خصوصی در نظر گرفته میشود تا یک الگوی استفادهٔ خنثی.
از آنجا که دادههای بلاکچین (blockchain) دائمی و بهصورت عمومی در دسترس هستند، استفادهٔ مجدد از آدرس، شفافیت بلندمدت فعالیت مالی کاربر را تشدید میکند. بهمحض اینکه یک آدرس به یک هویت نسبت داده شود، تمام تراکنشهای گذشته و آیندهٔ مرتبط با آن آدرس راحتتر قابل انتساب میشوند. این موضوع میتواند اطلاعات حساسی دربارهٔ میزان دارایی، الگوهای خرجکرد و روابط بین نهادهای مختلف را افشا کند. در برخی مدلهای تهدید، این مسئله همچنین میتواند احتمال حملات هدفمند علیه آدرسهای باارزش را افزایش دهد.
بستر و کاربرد
در سیستمهایی مانند بیتکوین، آدرسها طوری طراحی شدهاند که شناسههایی یکبارمصرف باشند، نه حسابهای بلندمدت؛ و استفادهٔ مجدد از آدرس برخلاف این فرض طراحی عمل میکند. کیفپولهایی که برای هر پرداخت یک آدرس جدید تولید میکنند، با این کار سعی دارند ارزش تحلیلی دادههای روی زنجیره را کاهش دهند، در حالی که استفادهٔ مجدد، فعالیت را در یک نقطهٔ واحد و بهراحتی قابل ردیابی متمرکز میکند. این وضعیت، خوشهبندی و تکنیکهای رفع ناشناسبودن را برای هر کسی که بلاکچین را رصد میکند، مؤثرتر میسازد.
استفادهٔ مجدد از آدرس عمدتاً در زمینهٔ شیوههای تراکنشیِ حریمخصوصیمحور و آگاه به امنیت مطرح میشود. این موضوع هم برای کاربران فردی و هم برای سرویسهایی که حجم بالایی از تراکنشها را پردازش میکنند اهمیت دارد، زیرا استفادهٔ سیستماتیک و تکراری از آدرسها میتواند کل جریانهای وجوه را در معرض دید قرار دهد. در ارزیابیهای امنیتی و انطباق (کامپلاینس)، استفادهٔ مکرر از یک آدرس واحد اغلب بهعنوان یک نشانهٔ هشداردهنده برای تضعیف وضعیت حریم خصوصی و افزایش ریسک قابلیت ردیابی تلقی میشود.