تعریف
Airdrop farming یک روش بومی دنیای کریپتو است که در آن شرکتکنندگان بهصورت سیستماتیک از پروژههای جدید یا در مراحل اولیه مبتنی بر زنجیره بلوکی (blockchain) استفاده میکنند تا شانس خود را برای واجد شرایط شدن جهت دریافت airdropهای توکن افزایش دهند. این رفتار بر این انتظار استوار است که پروژهها ممکن است بعداً در چارچوب برنامههای راهاندازی یا رشد خود، توکنهای رایگان را بین کاربران اولیه، تستکنندگان یا اعضای جامعه توزیع کنند. در این رویکرد، فعالیت کاربر بهعنوان نوعی سرمایهگذاری زمان، سرمایه و توجه در نظر گرفته میشود که در ازای آن ممکن است در آینده تخصیص توکن دریافت کند.
این رفتار معمولاً بر اکوسیستمهایی متمرکز است که در آنها airdropها رایجاند؛ مانند پلتفرمهای نوظهور DeFi یا شبکههای جدید زنجیره بلوکی (blockchain). شرکتکنندگان معمولاً در طول زمان، چندین تعامل روی زنجیره انجام میدهند و انتظار دارند تیمهای پروژه هنگام طراحی معیارهای airdrop، این فعالیت را پاداش دهند. Airdrop farming هیچ تضمینی برای دریافت پاداش ایجاد نمیکند، زیرا قوانین توزیع بهطور یکجانبه توسط خود پروژه تعیین میشود.
بستر و کاربرد
در عمل، airdrop farming بهشدت با فرهنگ گستردهتر آزمایش و سفتهبازی در کریپتو گره خورده است؛ جایی که کاربران برای یافتن فرصتهای بالقوه سود در آینده، پروتکلهای متعددی را امتحان میکنند. این کار اغلب شامل انجام تراکنشهای مکرر از یک wallet در قراردادهای هوشمند مختلف است که میتواند روی برخی شبکهها به هزینههای قابلتوجه کارمزد gas منجر شود. به همین دلیل، شرکتکنندگان دائماً ارزش احتمالی یک airdrop آینده را در برابر هزینههای آنی روی زنجیره که برای حفظ این سطح از فعالیت لازم است، میسنجند.
Airdrop farming اغلب در اطراف پلتفرمهای جدید DeFi، سرویسهای restaking یا پروژههای زیرساختی دیده میشود که هنوز توکن خود را راهاندازی نکردهاند اما انتظار عمومی این است که در آینده این کار را انجام دهند. این اصطلاح هم بهصورت خنثی برای توصیف یک رفتار رایج در جامعه بهکار میرود و هم بهشکل انتقادی، زمانی که farming سنگین بهعنوان استخراج ارزش بدون تعهد بلندمدت به یک پروژه دیده میشود. بهعنوان یک مفهوم فرهنگی، airdrop farming نشان میدهد که چگونه مشوقهای توکنی، رفتار کاربران و الگوهای مشارکت در اکوسیستمهای زنجیره بلوکی (blockchain) را شکل میدهند.