تعریف
سازوکار ضد سیبیل (Anti Sybil Mechanism) یک سازوکار حفاظتی ساختاری در یک سیستم توزیعشده یا مبتنی بر بلاکچین (blockchain) است که برای جلوگیری از این طراحی شده که یک مهاجم بتواند با هزینه کم، تعداد زیادی هویت ایجاد و کنترل کند. این سازوکار، محدودیتهایی اعمال میکند که جعل هویت در مقیاس بزرگ را از نظر اقتصادی پرهزینه، از نظر فنی دشوار یا از نظر رمزنگاری (cryptography) عملاً ناممکن میسازد. با این کار، فرضهای امنیتی اصلی درباره تعداد مشارکتکنندگان مستقل واقعی که در اجماع، حاکمیت یا تخصیص منابع حضور دارند، حفظ میشود. سازوکارهای ضد سیبیل برای حفظ یکپارچگی شبکههای غیرمتمرکز، که در آنها هویت معمولاً مستعار و بدون نیاز به مجوز است، حیاتی هستند.
این سازوکارها در سطح پروتکل یا طراحی سیستم عمل میکنند و بهطور تنگاتنگ با مدل تهدید حملات سیبیل گره خوردهاند؛ حملهای که در آن مهاجم تلاش میکند نفوذ نامتناسبی به دست آورد. آنها معمولاً بر تعهدات قابلراستیآزمایی منابع، روابط اعتماد یا تضمینهای هویتی تکیه میکنند تا مشارکت صادقانه را از حسابهای ساختگی متمایز کنند. در زمینه بلاکچین (blockchain)، این سازوکارها پایه و اساس قابلیت اتکای اجماع، رأیگیری و سیستمهای اعتبارسنجی هستند که در غیر این صورت در برابر دستکاری آسیبپذیر خواهند بود. بدون سازوکارهای ضد سیبیل مؤثر، بسیاری از تضمینهای امنیتی در سیستمهای غیرمتمرکز تضعیف شده یا بهطور کامل از بین میروند.
بستر و کاربرد
در امنیت بلاکچین (blockchain)، از سازوکار ضد سیبیل (Anti Sybil Mechanism) بهعنوان یکی از اجزای اصلی مقاومت شبکه در برابر حملات مبتنی بر هویت یاد میشود. این سازوکار مشخص میکند که سیستم چگونه میزان و حدود نفوذ را میسنجد و محدود میکند؛ چه از طریق کار محاسباتی، چه از طریق سهام اقتصادی یا سایر سیگنالهای قابلراستیآزماییِ یکتایی یا هزینه. این مفهوم هنگام تحلیل استحکام پروتکل، ارزیابی طراحی حاکمیت یا مشخص کردن فرضها درباره سهم هویتهایی که ممکن است تحت کنترل یک مهاجم باشند، به کار میرود. پژوهشگران و فعالان این حوزه آن را خط دفاعی اصلی میدانند که امکانپذیری و تأثیر دستکاری مبتنی بر سیبیل را شکل میدهد.
این اصطلاح همچنین در بحثهای مربوط به هویت غیرمتمرکز، شبکههای همتابههمتا و سیستمهای اعتبار (reputation systems) مطرح میشود؛ جاهایی که ایجاد هویت ارزان، اما اعتماد کردن به آن پرهزینه است. در این فضاها، سازوکار ضد سیبیل مجموعه قوانین رسمیای است که حقوق مشارکت یا قدرت رأی را به منابع کمیاب، تأییدهای اجتماعی یا اثباتهای رمزنگاری (cryptographic proofs) گره میزند. طراحی آن بر میزان غیرمتمرکز بودن سیستم، دسترسپذیری و سطح حملهپذیری آن اثر میگذارد و بنابراین، یکی از ملاحظات مرکزی در مشخصات پروتکل است. در سراسر دنیای کریپتو و Web3، این سازوکار بهعنوان بنیانی برای همراستا کردن مشارکت مستعار با نتایج جمعیِ امن و قابلاعتماد عمل میکند.