تعریف
لایه کاربردی بالاترین بخش پشته فناوری بلاکچین (blockchain) است که در آن اپلیکیشنها و سرویسهای واقعی روبهکاربر فعالیت میکنند. این لایه بالاتر از پروتکلهای اصلی بلاکچین قرار میگیرد که اجماع، ذخیرهسازی داده و اعتبارسنجی تراکنشها را مدیریت میکنند. در این لایه، نرمافزار از قابلیتهای بلاکچین مانند سوابق تراکنش، قراردادهای هوشمند (smart contract) و دادههای روی زنجیره (on-chain) استفاده میکند تا کارکردهای مشخصی را به کاربران نهایی ارائه دهد. این لایه توانمندیهای سطح پایین بلاکچین را به محصولات ملموسی مثل کیفپولها (wallet)، بازارها (marketplace) یا ابزارهای تخصصی دیگر تبدیل میکند.
در ارتباط با بلاکچین زیربنایی، لایه کاربردی مانند یک رابط عمل میکند که کارکرد خام پروتکل را به صفحهها، اقدامات و جریانهای کاری قابلفهم تبدیل میکند. این لایه بر امنیت و یکپارچگی داده در لایه پایه بلاکچین (blockchain) تکیه دارد، اما تمرکز آن بر منطق کسبوکار، تجربه کاربری و موارد استفاده مشخص است. اپلیکیشنهای مختلف میتوانند از یک بلاکچین مشترک استفاده کنند، در حالی که خدمات کاملاً متفاوتی ارائه میدهند. بهعنوان یک مفهوم، لایه کاربردی به تفکیک مسئولیتها بین زیرساخت اصلی و اپلیکیشنهایی که روی آن ساخته میشوند کمک میکند.
به زبان ساده
لایه کاربردی جایی است که افراد در عمل از طریق اپلیکیشنها و وبسایتها با بلاکچین (blockchain) تعامل میکنند. بهجای درگیر شدن مستقیم با بلاکها، نودها (node) یا قوانین اجماع، کاربران فقط دکمهها، موجودیها و اقدامات سادهای را میبینند که توسط اپلیکیشنها ارائه میشود. این اپلیکیشنها در پشت صحنه بهصورت بیصدا با بلاکچین ارتباط برقرار میکنند. این لایه همان چیزی است که باعث میشود فناوری بلاکچین شبیه تجربه استفاده از یک اپلیکیشن عادی بهنظر برسد، نه یک سیستم صرفاً فنی.