განსაზღვრება
Anytrust არის კრიპტოგრაფიული და პროტოკოლის დონეზე არსებული მექანიზმი, რომელიც უზრუნველყოფს გარანტიებს მონაცემთა ხელმისაწვდომობის ან სისწორის შესახებ იმ ვარაუდის საფუძველზე, რომ განსაზღვრული მონაწილეთა ჯგუფიდან მაინც ერთი არის კეთილსინდისიერი. იმის ნაცვლად, რომ ჯგუფის ყველა მონაწილე სრულად სანდოდ ჩაითვალოს, მექანიზმი ისეა დაპროექტებული, რომ სისტემა უსაფრთხოდ დარჩეს მანამ, სანამ ერთი მხარე მაინც არ თანამშრომლობს დანარჩენებთან ბოროტად ან არ მოქმედებს მავნებლურად. ამით ნდობის მოდელი იცვლება „ყველას ნდობიდან“ „ნებისმიერ ერთზე ნდობისკენ“, საიდანაც მოდის ტერმინი Anytrust. ის ხშირად გამოიყენება ბლოკჩეინთან (blockchain) დაკავშირებულ არქიტექტურებში, რათა შემცირდეს დამოკიდებულება ერთ სრულად სანდო ოპერატორზე და ამავე დროს აიცილოს თავიდან სრულად უნდობლო დიზაინების ზედნადები.
Anytrust გარემოში პროტოკოლი, როგორც წესი, კოდირებს მონაცემებს ან ვალდებულებებს (commitments) ისე, რომ განსაზღვრული ჯგუფის კეთილსინდისიერ მონაწილეს შეეძლოს დამალული ან არასწორი მონაცემების აღმოჩენა ან აღდგენა. შესაბამისად, უსაფრთხოების ვარაუდები უფრო სუსტია, ვიდრე სრულად უნდობლო მექანიზმებში, მაგრამ უფრო ძლიერია, ვიდრე მოდელები, რომლებიც ერთ ცენტრალიზებულ, უპირობოდ სანდო სუბიექტზეა დამოკიდებული. როგორც მექანიზმი, Anytrust განისაზღვრება თავისი მკაფიო ნდობის ვარაუდით მინიმალური კეთილსინდისიერი ქვეჯგუფის შესახებ და არა კონკრეტული იმპლემენტაციით ან ქსელურ როლით.
კონტექსტი და გამოყენება
ბლოკჩეინ (blockchain) სისტემებში Anytrust მექანიზმები ხშირად გამოიყენება მონაცემთა ხელმისაწვდომობის ფენებში, კომიტეტებში ან სპეციალიზებულ სერვის პროვაიდერებში, რომლებიც უზრუნველყოფენ ჯაჭვზე (on-chain) ვერიფიკაციას. ძირითადი იდეაა, რომ საბაზისო ჯაჭვმა ან ვერიფიკაციის გარემომ უსაფრთხოდ გამოიყენოს ჯაჭვგარეთ გადატანილი მონაცემები ან სერვისები მანამ, სანამ მაინც ერთი განსაზღვრული მონაწილე რჩება კეთილსინდისიერი. ეს საშუალებას იძლევა შეიქმნას უფრო მასშტაბირებადი ან ხარჯთეფექტური დიზაინები, ვიდრე სრულად რეპლიცირებული ჯაჭვზე (on-chain) მიდგომები, და ამავე დროს დარჩეს კრიპტოგრაფიული ან პროტოკოლის დონეზე არსებული დაცვის მექანიზმები სრული კოლუზიის წინააღმდეგ.
Anytrust არ აუქმებს ნდობის ვარაუდებს; ის მათ აშკარას და მინიმალურს ხდის კეთილსინდისიერი მონაწილეების რაოდენობის თვალსაზრისით. როგორც მექანიზმი, ის ხასიათდება ფორმალური გარანტიებით, რომლებიც ამ ვარაუდებს უკავშირდება და ხშირად უსაფრთხოების მტკიცებულებებში ან პროტოკოლის სპეციფიკაციებშია ჩამოყალიბებული. შესაბამისად, ტერმინი გამოიყენება სისტემის არქიტექტურაში ჩაშენებული კონკრეტული ნდობისა და უსაფრთხოების მოდელის აღსაწერად და არა დამოუკიდებელი პროდუქტის ან ქსელური როლის აღსანიშნავად.