Definitie
Anytrust is een cryptografisch mechanisme op protocolniveau dat garanties biedt over de beschikbaarheid of correctheid van data, onder de aanname dat ten minste één lid van een opgegeven groep partijen eerlijk is. In plaats van dat elke deelnemer in de groep volledig vertrouwd moet worden, is het mechanisme zo ontworpen dat het systeem veilig blijft zolang er maar één partij is die niet samenspant met de anderen of zich kwaadaardig gedraagt. Dit verschuift het vertrouwensmodel van “vertrouw iedereen” naar “vertrouw om het even wie”, waar de term Anytrust vandaan komt. Het wordt vaak gebruikt in blockchain-architecturen om de afhankelijkheid van één volledig vertrouwde operator te verminderen, terwijl de overhead van volledig trustless ontwerpen wordt vermeden.
In een Anytrust-opzet codeert het protocol data of commitments meestal op een manier die een eerlijke partij in de aangewezen groep in staat stelt om achtergehouden of onjuiste data te detecteren of te reconstrueren. De beveiligingsaannames zijn daardoor zwakker dan bij volledig trustless mechanismen, maar sterker dan modellen die afhankelijk zijn van één gecentraliseerde, onvoorwaardelijk vertrouwde entiteit. Als mechanisme wordt Anytrust gedefinieerd door de expliciete vertrouwensaannames over een minimale eerlijke deelverzameling, in plaats van door een specifieke implementatie of netwerkrol.
Context en gebruik
Binnen blockchain-systemen worden Anytrust-mechanismen vaak toegepast op data-beschikbaarheidslagen, commissies of gespecialiseerde dienstverleners die on-chain verificatie ondersteunen. Het kernidee is dat de basislaag of verificatie-omgeving veilig kan vertrouwen op uitbestede data of diensten, zolang ten minste één aangewezen deelnemer eerlijk blijft. Dit maakt ontwerpen mogelijk die beter schaalbaar of kostenefficiënter zijn dan volledig gerepliceerde on-chain benaderingen, terwijl er nog steeds cryptografische of protocol-niveau waarborgen bestaan tegen volledige samenzwering.
Anytrust elimineert vertrouwensaannames niet; in plaats daarvan maakt het die expliciet en minimaal in termen van het aantal vereiste eerlijke partijen. Als mechanisme wordt het gekenmerkt door formele garanties die aan deze aannames zijn gekoppeld, vaak vastgelegd in veiligheidsbewijzen of protocolspecificaties. De term wordt daarom gebruikt om een specifiek vertrouwen- en beveiligingsmodel te beschrijven dat in de architectuur van een systeem is ingebed, in plaats van een op zichzelf staand product of een afzonderlijke netwerkrol.