Definicja
Air gapped wallet to rodzaj portfela kryptowalutowego, którego urządzenie jest całkowicie odłączone od internetu i jakichkolwiek innych sieci. Jego głównym celem jest przechowywanie kluczy prywatnych w środowisku fizycznie odizolowanym, co ogranicza narażenie na złośliwe oprogramowanie, zdalne exploity i inne zagrożenia online. Transakcje są zazwyczaj przygotowywane na urządzeniu podłączonym do sieci, a następnie przenoszone do środowiska air gapped w celu podpisania – bez bezpośredniego łączenia portfela z siecią. Taka konstrukcja sprawia, że jest to forma przechowywania kluczy o bardzo wysokim poziomie bezpieczeństwa w porównaniu z rozwiązaniami stale podłączonymi do sieci.
Jako kategoria bezpieczeństwa, air gapped wallet jest blisko spokrewniony z tzw. cold wallet, ale kładzie nacisk na ścisłą fizyczną separację od wszystkich interfejsów komunikacyjnych. Urządzenie używane jako air gapped wallet może mieć wyłączone lub celowo nieużywane Wi‑Fi, Bluetooth, łączność komórkową i inne opcje połączeń, aby utrzymać izolację. Utrzymując operacje podpisywania offline, dąży się do tego, by klucze prywatne pozostały niedostępne nawet wtedy, gdy aktywność on-chain lub systemy podłączone do sieci zostaną naruszone. Takie podejście jest często wybierane tam, gdzie ochrona aktywów długoterminowych lub o wysokiej wartości ma wyższy priorytet niż wygoda.
Kontekst i zastosowanie
W szerszym kontekście bezpieczeństwa air gapped wallet jest uznawany za wyspecjalizowaną formę offline’owego przechowywania kluczy. Zazwyczaj stosuje się go w sytuacjach, w których wymagany jest bardzo ścisły nadzór nad ekspozycją kluczy prywatnych, na przykład przy zarządzaniu skarbcem (treasury) lub w instytucjonalnej opiece powierniczej (custody). Izolacja portfela ma uzupełniać mechanizmy bezpieczeństwa on-chain, ograniczając powierzchnię ataku głównie do fizycznego dostępu, a nie zdalnego przejęcia.
Wśród różnych typów portfeli air gapped wallet można postrzegać jako bardziej rygorystyczną formę cold wallet, skoncentrowaną na maksymalnym ograniczeniu jakiejkolwiek potencjalnej ścieżki danych między urządzeniem podpisującym a zewnętrznymi sieciami. Jego rolą jest oddzielenie środowiska, w którym przechowywane i używane są klucze prywatne, od środowiska, które komunikuje się z sieciami blockchain (blockchain). To rozdzielenie definiuje tożsamość portfela jako metody przechowywania nastawionej na bezpieczeństwo, a nie narzędzia do częstej aktywności transakcyjnej on-chain.