Definicja
Bonding curve to formalna reguła wyceny, która określa, jak zmienia się cena tokena, gdy jego podaż w obiegu rośnie lub maleje. Zazwyczaj jest zapisana jako funkcja matematyczna zaimplementowana w smart contract, co gwarantuje, że każda operacja kupna lub sprzedaży jest realizowana po cenie zależnej wyłącznie od aktualnej podaży tokena. Ponieważ wycena jest deterministyczna i programowalna, uczestnicy mogą przewidzieć, jak cena tokena będzie się zmieniać wraz z przesuwaniem się podaży po krzywej.
W DeFi bonding curves są często używane do automatyzacji emisji tokenów, ich wykupu oraz częściowego dostarczania płynności, bez polegania na tradycyjnych arkuszach zleceń. Krzywa może być zaprojektowana jako wypukła, wklęsła lub odcinkowa, co kształtuje, jak agresywnie cena reaguje na zmiany podaży i wpływa na dystrybucję tokenów oraz dynamikę pozyskiwania kapitału.
Kontekst i zastosowanie
Bonding curves często pojawiają się w projektach tokenomics przy Token Launch, gdzie wcześni i późniejsi uczestnicy napotykają różne ceny zgodnie z kształtem krzywej. Leżąca u podstaw funkcja określa, ile kapitału musi wpłynąć do systemu, aby mintować nowe tokeny, oraz jaką wartość można wycofać, gdy tokeny są burnowane, co bezpośrednio wpływa na postrzeganą sprawiedliwość i trwałość modelu.
Po zintegrowaniu z Liquidity Pool lub innymi zautomatyzowanymi mechanizmami bonding curves wpływają na Price Impact, definiując, jak wrażliwa jest cena tokena na marginalne transakcje lub zmiany podaży. W szerszym ekosystemie DeFi stanowią podstawową koncepcję dla eksperymentów z ciągłą sprzedażą tokenów, płynnością posiadaną przez protokół oraz alternatywnymi architekturami market makingu, które opierają się na przejrzystych, on-chainowych regułach wyceny.