Tanım
Bir saldırı vektörü, bir saldırganın bir sistemin bütünlüğü, erişilebilirliği veya gizliliği üzerinde yetkisiz etki elde edebildiği tanımlanmış bir kanaldır. Blockchain (blockchain) ve smart contract güvenliğinde, istenmeyen davranışları tetiklemek veya değer çekmek için kullanılabilen somut mekanizma, durum veya etkileşim modelini ifade eder. Saldırı vektörleri; protokol tasarımındaki kusurlardan, uygulama hatalarından veya bir Oracle gibi harici bileşenler hakkında yapılan güvensiz varsayımlardan kaynaklanabilir.
Sistemdeki bir zayıflığı ifade eden genel bir güvenlik açığından farklı olarak, saldırı vektörü bu zayıflığa pratikte nasıl ulaşıldığını ve bir saldırgan tarafından nasıl kullanıldığını tanımlar. Örneğin, bir smart contract içindeki Reentrancy durumu bir güvenlik açığıdır; bu açığın sömürülebilir olmasını sağlayan çağrı dizileri ve durum değişiklikleri ise saldırı vektörünü oluşturur. Güvenlik incelemeleri, Bug Bounty programları ve White Hat araştırmaları, bir güvenlik açığı canlı bir Exploit’e dönüşmeden önce saldırı vektörlerini tespit etmeye ve tanımlamaya odaklanır.
Bağlam ve Kullanım
İleri seviye kripto güvenliği tartışmalarında saldırı vektörü terimi, karmaşık ve birbiriyle uyumlu sistemler içinde olası ihlalin tam yolunu kategorize etmek ve aktarmak için kullanılır. Smart contract mantığındaki düşük seviye sorunları, sözleşmeler arası etkileşimleri, protokol seviyesindeki teşvik hatalarını veya zincir dışı veri kaynakları ve altyapıya olan bağımlılıkları tanımlayabilir. Saldırı vektörlerinin haritalanması, bir protokolün tehdit modelini resmileştirmeye ve bir Oracle’ın güvenilirliği gibi hangi varsayımların en kritik olduğunu netleştirmeye yardımcı olur.
Saldırı vektörleri, bir Exploit’e yol açan koşullar zincirinin yeniden kurgulandığı olay sonrası raporlarında (post-mortem) sıklıkla belgelenir. Ayrıca Bug Bounty açıklamalarında da yer alır; burada White Hat araştırmacılar sorunu tetiklemek için gereken tam ön koşulları ve işlem modellerini ayrıntılı biçimde belirtir. Zamanla, Reentrancy içerenler veya yanlış yapılandırılmış erişim kontrolleri gibi tekrar eden saldırı vektörleri, güvenlik sınıflandırmalarında standart kategoriler haline gelir ve protokol tasarımı ile denetimi için en iyi uygulamaları şekillendirir.