Definitie
Een bonding curve is een formele prijsregel die bepaalt hoe de prijs van een token verandert wanneer de circulerende voorraad toeneemt of afneemt. Deze regel wordt meestal uitgedrukt als een wiskundige functie die is vastgelegd in een smart contract, zodat elke koop- of verkooptransactie wordt uitgevoerd tegen een prijs die uitsluitend wordt bepaald door de huidige tokenvoorraad. Omdat de prijsbepaling deterministisch en programmatisch is, kunnen deelnemers afleiden hoe de tokenprijs zich zal ontwikkelen naarmate het aanbod langs de curve beweegt.
In DeFi worden bonding curves vaak gebruikt om tokenuitgifte, inwisseling (redemption) en gedeeltelijke liquiditeitsverschaffing te automatiseren, zonder afhankelijk te zijn van traditionele orderboeken. De curve kan convex, concaaf of stukgewijs (piecewise) worden ontworpen, wat bepaalt hoe sterk de prijs reageert op veranderingen in het aanbod en zo de tokenverdeling en de dynamiek van kapitaalvorming beïnvloedt.
Context en gebruik
Bonding curves komen vaak voor in tokenomics-ontwerpen voor een Token Launch, waarbij vroege en latere deelnemers verschillende prijzen betalen afhankelijk van de vorm van de curve. De onderliggende functie bepaalt hoeveel kapitaal het systeem moet instromen om nieuwe tokens te minten en hoeveel waarde kan worden opgenomen wanneer tokens worden geburned, wat direct van invloed is op de ervaren eerlijkheid en duurzaamheid van het model.
Wanneer ze worden geïntegreerd met een Liquidity Pool of andere geautomatiseerde mechanismen, beïnvloeden bonding curves de Price Impact door vast te leggen hoe gevoelig de tokenprijs is voor marginale trades of veranderingen in het aanbod. Binnen DeFi in bredere zin vormen ze een fundamenteel concept voor experimenten met continue tokenverkopen, protocol-owned liquidity en alternatieve market-making-architecturen die vertrouwen op transparante, on-chain prijsregels.